می توان همچون عروسک های کوکی بود....

                         با دو چشم شیشه ای دنیای خود را دید....!!!

بیایید به آواز کسی که در بیابان بی راه می خواند گوش دهیم

آواز کسی که آه می کشد و دست های خود را دراز کرده و می گوید

                                     وای بر من

زیرا که جان من به سبب جراهاتم، در من بی هوش شده...!

من سردم است و انگار هيچوقت گرم نخواهم شد

        " اي يار اي يگانه ترين يار "آن شراب مگر چند ساله بود . . . !؟ 

در کوچه باد مي آيد
و من به جفت گيري گلها مي انديشم
به غنچه هايي با ساق هاي لاغر کم خون
و اين زمان خسته ي مسلول
و مردي از کنار درختان خيس مي گذرد
مردي که رشته هاي آبي رگهايش
مانند مارهاي مرده از دو سوي گلو گاهش
بالا خزيده اند
و در شقيقه هاي منقلبش آن هجاي خونين را
تکرار مي کنند
سلام -
-سلام
و من به جفت گيري گل ها مي انديشم . . . !

 ميان پنجره و ديدن
هميشه فاصله ايست
چرا نگاه نکردم؟
مانند آن زمان که مردي از کنار درختان خيس گذر مي کرد . . . ! 

چیستم من زاده یک شام لذت بار

ناشناسی پش می راند در این راهم

روزگاری پیکری بر پیکری پیچید

من به دنیا آمدم بی آنکه خود خواهم . . . !

زمان گذشت 
زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت
ساعت چهار بار نواخت
امروز روز اول دي ماه است
من راز فصلها را مي دانم
و حرف لحظه ها را مي فهمم
نجات دهنده در گور خفته است
و خاک ، خاک پذيرنده
اشارتيست به آرامش
زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت . . . !

یاد آن بوسه که هنگام وداع

بر لبم شعله حسرت افروخت

یاد آن خنده بی رنگ و خموش

که سرا پای وجودم را سوخت . . . !

می سوزم از این دو رویی و نیرنگ

یک رنگی کودکانه می خواهم

ای مرگ از آن لبان خاموشت

یک بوسه جاودانه می خواهم . . . !

 رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک سرد

 در لا به لای دامن شبرنگ زندگی 

 رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان

 فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی . . . !

                                آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

                                   من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست . . . !